Ημερομηνία Δημοσίευσης 15/11/2017  08:46
 
 

Ο Άρης κέρδισε την Αβελίνο, καιρός να «κερδίσει» και τους παράγοντες του!

Έ

χουμε καταλάβει με ποιους παίκτες αγωνίζεται ο  ΑΡΗΣ; Με ποιους προσπαθεί ο Παναγιώτης Γιαννάκης να καταστήσει την ομάδα του ανταγωνιστική σε Ελλάδα και Ευρώπη;
Ας ξεκινήσουμε από τους ξένους.
O Κουάμε Βον μπορεί να έχει περιηγηθεί στα ευρωπαϊκά τερέν αλλά καμία του ομάδα δεν φιλοδοξούσε να ανέβει στα ρετιρέ των ευρωπαϊκών διοργανώσεων καμία δεν είχε προϊστορία και βάρος φανέλας. Μοναδική εξαίρεση η Φορτιτούντο αλλά ο Βον αγωνίστηκε με τα χρώματα της και το αετό στο στήθος όταν η ομάδα της Μπολόνια αγωνιζόταν στην Α2. Κατηγορία στην οποία συμμετέχει και σήμερα.
Ο Μοράντ δεν είχε ιδέα-όπως σχεδόν όλα τα αμερικανάκια-κατά  που πέφτει η Ελλάδα , ο Γουίβερ έχει γυρίσει τον κόσμο , μέχρι κι από το Πόρτο Ρίκο πέρασε , δεν στέριωσε πουθενά, και προσγειώθηκε στην Ελλάδα έχοντας αγωνιστεί στο Πολωνικό πρωτάθλημα, ο Μπένσον που πολλοί δικαιολογημένα τον θεώρησαν πολυτέλεια για τον ΑΡΗ , μπορεί το βιογραφικό να αναφέρει λίγο… Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς και Σάσαρι Ιταλίας , αλλά το τελευταίο δελτίο του φέρει την σφραγίδα της Κινεζικής Ομοσπονδίας Μπάσκετ.
Τέλος ο Μπελ ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές από το κολλέγιο του Γκοντζάγκα , τη  περίοδο μάλιστα που τα «μπουλντόγκ» πρωταγωνιστούσαν στο πρωτάθλημα , αλλά η προσγείωση επί ευρωπαϊκού υπήρξε ανώμαλη. Ο ΑΡΗΣ τον απέκτησε από την Ρόζα Ράντομ Πολωνίας.
Η «Ρόζα» με Μητροπάνο-Μικρούτσικο είναι πιο δημοφιλής!
Η μεγάλη επιτυχία έγκειται στο γεγονός ότι οι ξένοι των κιτρίνων μέσα σε σύντομο σχετικά διάστημα , αφού συστήθηκαν πρώτα , έμαθαν να λειτουργούν αμυντικά. Προφανέστατα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.
Αλλά να είστε σίγουροι ότι μέσα από την σωστή αμυντική τους συμπεριφορά , η οποία ακόμα χτίζεται με πολύ κόπο και πολύ δουλειά , θα βρουν τα πατήματα και την αυτοπεποίθηση στην επιθετική γραμμή, αφομοιώνοντας συστήματα και αυτοματισμούς.
Τώρα, κι αυτό φαίνεται- είναι όλα ακόμα μπλεγμένα σαν το κουβάρι στο μυαλό τους. Όταν μάλιστα καταφέρει ο ΑΡΗΣ να βγει στο ανοιχτό γήπεδο , τότε η παραγωγή καλαθιών από μεριάς τους, θα μεγαλώσει.
Και έτσι η ομάδα θα λύσει σε μεγάλο βαθμό την επιθετική δυστοκία η οποία μέχρι στιγμής την χαρακτηρίζει.      
Πάμε τώρα στα δικά μας παιδιά.
Ο Δημητράκης ο Φλιώνης με τον Στελάκη τον Πουλιανίτη είναι δυο ταλαντούχα παιδιά με φοβερή θέληση για διάκριση. Αλλά στερούνται εμπειριών και παραστάσεων. Αμφότεροι τις προηγούμενες χρονιές στις ομάδες τους είχαν συμμετοχές αλλά όχι παρουσία.
Τώρα έχουν ρόλο βασικού και αν αναλογιστούμε την προϋπηρεσία τους τα πάνε περίφημα. Αλλά ακόμα μπασκετικά μεγαλώνουν… Ο Βασιλόπουλος πραγματοποιεί την εντυπωσιακότερη επανεκκίνηση στην καριέρα του που έχουμε δει από Ελληνα αθλητή.
Το μπάσκετ όπως το γνωρίζει ο Παναγιώτης πολύ λίγοι παίκτες το γνωρίζουν και το έχουν παίξει. Είδε και έπαθε ο άνθρωπος , να επιστρέψει σε ομάδα πρώτης γραμμής - το παράδειγμα του αποτελεί πρότυπο για κάθε αθλητή- αλλά χρειάζεται χρόνος μέχρι να ολοκληρώσει την προσπάθεια του.
Ο Πετγουέι τον οποίο θεωρώ πλέον «δικό μας» παιδί κι αυτός βρίσκεται σε φάση επανεκκίνησης. Παλεύει με τα φαντάσματα γύρω του και μέσα του και μακάρι να τα καταφέρει γιατί δυνατότητες έχει.
Ο Αθηναίου μια από τα ίδια. Για ένα σχεδόν χρόνο έμεινε άπραγος και τώρα είναι σαν να ξεκινά από το μηδέν. Παιχνίδι με παιχνίδι γίνεται και πιο ουσιαστικός πιο…Αθηναίου.
Ποιοι απομένουν; Ο Τσαϊρέλης και ο κάπτεν  Μούρτος οι οποίοι προσπαθούν και τα καταφέρνουν να βελτιώνονται  έχοντας φέτος περισσότερα λεπτά στο παρκέ, ερμηνεύοντας όμως παραπάνω από ένα ρόλο ο καθένας.
Α και ο μικρός Χρηστίδης που με την σειρά του κοιτάζει να αρπάξει τις ευκαιρίες που του δίνει ο κόουτς. Μ’ αυτούς λοιπόν τους παίκτες σ’ αυτόν τον βαθμό ετοιμότητας ο ΑΡΗΣ κέρδισε την Αβελίνο.
Την Αβελίνο στην οποία αγωνίζονται ο Νντιαέ , ο Ρίτς ο Γουέλς ο διεθνής με την εθνική Ιταλίας Φιλόι , του Λούνεν. Και δεν την κέρδισε απλά , αλλά της απαγόρευσε να πετύχει περισσότερους από 59 πόντου!!!
Μια ομάδα που μαζί με την πρωτοπόρο Μπρέσια των αδελφών Βιτάλι του Χαντ , του Λάντρι και του υιού Σακέτι παίζουν μέχρι στιγμής το καλύτερο μπάσκετ στην Ιταλία. Άμυνα στην άμυνα ο σκοπός επιτεύχθηκε σπάζοντας έτσι το σερί των 5 παιχνιδιών χωρίς νίκη.
Σ’ αυτή την ομάδα όμως  να μετράς  μόνο τα τελικά αποτελέσματα είναι τουλάχιστον αδικία. Και για να έχουμε καλό ερώτημα , από ποιους έχασε;
Δυο φορές από τον Ολυμπιακό-τι σύγκριση να γίνει- , από την Μπεσίκτας , ομάδα Ευρωλίγκας σε όλα της,  από την Βόνη που πραγματικά ήταν μια κακή ήττα και από τον ΠΑΟΚ  στο ντέρμπι στην κυριολεξία στις λεπτομέρειες.
Λεπτομέρειες τις οποίες εν πολλοίς  καθόρισαν ένας διαιτητής που μπροστά στα μάτια του δεν είδε την μπάλα να χτυπά στα πόδια του προπονητή του ΠΑΟΚ που βρισκόταν εντός αγωνιστικού χώρου και δυο… κουμπάροι!!! Επ’ αυτού θα επανέλθω σύντομα και θα είμαι περισσότερο αποκαλυπτικός , γιατί η ασυλία πάει σύννεφο!
Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ο ΑΡΗΣ είναι η μόνη ομάδα που αγωνίζεται χωρίς αύριο, ίσως χωρίς …σήμερα, αφού η διοίκηση Λάσκαρη είναι σαν την χαμένη Ατλαντίδα.
Άλλοι ισχυρίζονται ότι την είδαν και υπάρχει και άλλοι αναζητούν την ύπαρξη της. Ο ΑΡΗΣ όμως έχει παράγοντες! Μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι αυτή η προσπάθεια τους αφήνει ασυγκίνητους!  
Καιρός λοιπόν  να φανερωθούν για να στηρίξουν την ομάδα! Να στηρίξουν την προσπάθεια του Γιαννάκη. Το γράφω όσο πιο απλά γίνεται. Με την στήριξη τους δεν κάνουν μάγκα  κανέναν Λάσκαρη. Το ξέρουν από μόνοι τους  ότι στην Θεσσαλονίκη δύσκολα κρύβεσαι, ακόμα πιο δύσκολα την βγάζεις με τα ψέματα.
Ας αφήσουν λοιπόν στην άκρη εγωισμούς, εσωστρέφεια και τους τακτικισμούς . Οι αντίπαλοι εντός των τειχών της πόλης  έχοντας πιάσει τα πόστα, τους χτίζουν…λάκκο!
Ας ξυπνήσουν  όσο είναι νωρίς. Πάνω απ’ όλα είναι ο σύλλογος και τα πρόσωπα ακολουθούν . Η προσπάθεια ανασυγκρότησης της ομάδας δεν πρέπει να πάει χαμένη.
Το μπάσκετ είναι το μόνο τμήμα που παραμένει παρόλες τις αντιξοότητες ανταγωνιστικό και συγχρόνως διατηρεί το κύρος του στην επικράτεια.
Αυτό να σκεφτούν κι ας πράξουν ανάλογα όσο υπάρχει ακόμα χρόνος.